هوشنگ سیحون (۱۲۹۹–۱۳۹۳) از برجسته‌ترین معماران، طراحان و استادان دانشگاه ایران در سده معاصر به شمار می‌رود. او پس از تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تحصیلات خود را در رشته معماری در فرانسه ادامه داد و با بهره‌گیری از دانش معماری مدرن و شناخت عمیق فرهنگ و هنر ایران، رویکردی نو در معماری معاصر کشور پدید آورد.

سیحون سال‌ها در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تدریس پرداخت و در مقام استاد و رئیس دانشکده، نقش مؤثری در تربیت نسل‌های متعددی از معماران و هنرمندان ایفا کرد. اندیشه معماری او بر پیوند میان سنت و نوگرایی استوار بود؛ رویکردی که در آن مفاهیم تاریخی، نمادهای فرهنگی و هویت ایرانی در قالبی معاصر بازآفرینی می‌شد.

از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به آرامگاه‌های خیام، بوعلی‌سینا، کمال‌الملک و نادرشاه افشار اشاره کرد؛ آثاری که هر یک با الهام از شخصیت، اندیشه و جایگاه تاریخی صاحبان خود طراحی شده‌اند. افزون بر این، طراحی بناهای مسکونی، آموزشی و فرهنگی متعدد نیز در کارنامه حرفه‌ای او جای دارد.

میراث سیحون تنها در بناهای ماندگار او خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در شیوه نگرش او به معماری، آموزش هنر و تأکید بر هویت فرهنگی ایران نیز تداوم یافته است. آثار و اندیشه‌های او همچنان از مهم‌ترین منابع الهام برای پژوهشگران، معماران و دانشجویان معماری به شمار می‌روند.

او در سبک معماری خود بیش از هر چیز منطق را در نظر می‌گرفت؛ زیرا عقیده داشت هیچ‌گاه هیچ چیز نباید بی منطق در معماری به کار برود. حتی کوچک‌ترین خط و کم‌ترین نقطه باید دلیل و معنی مخصوص به خود داشته باشند. او به تناسب اجزای طراحی و سادگی آن اهمیت زیادی می‌داد؛ زیرا حجم‌ها و تناسبات وقتی زیبا نباشند عوامل تزئینی، تأثیری در زیبایی آن نخواهند داشت. طراحی‌های سیحون از کاربری تبعیت می‌کردند.

بازگشت