استاد داریوش صفوت از برجسته‌ترین موسیقی‌دانان، پژوهشگران و استادان موسیقی ایرانی و از تأثیرگذارترین چهره‌های معاصر در حفظ، احیا و آموزش موسیقی دستگاهی ایران بود. وی پس از تحصیل در رشته حقوق و ادامه مطالعات دانشگاهی در فرانسه، فعالیت‌های علمی و هنری خود را با تمرکز بر مبانی نظری، زیبایی‌شناسی و سنت‌های اجرایی موسیقی ایرانی گسترش داد و به عنوان عضو هیئت علمی گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، نقش مهمی در آموزش و تربیت نسل‌های جدید موسیقی‌دانان ایفا کرد.

مهم‌ترین دستاورد استاد صفوت، بنیان‌گذاری و مدیریت مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی بود؛ مرکزی که با گردهم آوردن برجسته‌ترین استادان موسیقی سنتی، زمینه انتقال اصیل ردیف موسیقی ایرانی به نسل جدید را فراهم ساخت. بسیاری از نامدارترین نوازندگان و آهنگسازان معاصر ایران، آموزش‌های خود را در این مرکز آغاز کرده یا تکمیل کردند.

از آثار علمی و پژوهشی وی می‌توان به کتاب‌های نگرشی به موسیقی سنتی ایران، پیوند شعر و موسیقی آوازی و مجموعه‌ای از مقالات تخصصی درباره مبانی نظری، عرفان و زیبایی‌شناسی موسیقی ایرانی اشاره کرد. دیدگاه‌های او درباره نسبت موسیقی، فرهنگ و معنویت، تأثیر قابل توجهی بر مطالعات موسیقی ایرانی در داخل و خارج از کشور بر جای گذاشته است.

میراث علمی، آموزشی و فرهنگی داریوش صفوت، جایگاه او را به عنوان یکی از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان و پاسداران موسیقی کلاسیک ایرانی تثبیت کرده و نام او همواره با حفظ اصالت، انتقال سنت و اعتلای آموزش دانشگاهی موسیقی در ایران همراه است.